Waarom is er geen app om sigaren bij te houden in de iPhone App Store?
Er bestaan er een paar, maar veel minder dan de vraag suggereert, omdat één enkele App Store-regel, richtlijn 1.4.3, apps blokkeert die tabaksgebruik aanmoedigen. De beoordeling past die regel toe op waar een app voor bedoeld is, niet alleen op wat er op het scherm staat. Daardoor kan zelfs een eenvoudig hulpmiddel om je gebruik bij te houden, gemaakt voor mensen die al roken, alleen al door het concept als promotioneel worden gelezen.
Wat beperkt Apple's richtlijn 1.4.3 eigenlijk?
De regel staat in het onderdeel "Physical Harm" van de App Store Review Guidelines, samen met regels over illegale drugs en overmatig alcoholgebruik. De kern ervan: apps die het gebruik van tabaksproducten aanmoedigen zijn niet toegestaan in de store, en apps die de aankoop van tabak faciliteren evenmin, op een paar smalle, gelicentieerde uitzonderingen na. Er is geen aparte uitzondering voor sigaren versus sigaretten versus vapes: tabak is tabak voor de richtlijn, ongeacht hoe het wordt geconsumeerd of hoe niche het publiek is.
Die ene zin doet veel werk. Er is niet vereist dat een app iets verkoopt, iets verheerlijkt of zich op minderjarigen richt om gemarkeerd te worden. Het enige dat nodig is, is dat het doel van de app, zoals een beoordelaar het leest, is opgebouwd rond het consumeren van het product.
Waarom wordt een eenvoudig trackinghulpmiddel net zo behandeld als een promotionele app?
Omdat de richtlijn wordt beoordeeld op het niveau van het concept, niet van de tekst. Een dagboek om vast te leggen wat je gerookt hebt, een humidor-inventaris, een wenslijst met sigaren om nog eens te proberen: niets daarvan verheerlijkt iets, niets daarvan verkoopt iets, en alles is geschreven voor iemand die al rookt in plaats van iemand die nog moet beslissen of hij begint. Maar de hele premisse van de app blijft "sigaren, en dat goed doen". Voor een beoordelaar die een checklist afwerkt, komt die premisse dicht genoeg bij "moedigt gebruik aan" om dezelfde toets te falen die een promotionele app zou falen.
Dit is het deel dat de meeste mensen overvalt. De reflex is te veronderstellen dat een afwijzing betekent dat er iets in de tekst verzacht moet worden: een woord weghalen, een disclaimer toevoegen, een screenshot herschrijven. Soms werkt dat. Als het bezwaar op het hele concept gericht is, werkt het niet.
Wat is een afwijzing "op conceptniveau", en waarom kun je je daar niet uit schrijven?
Een afwijzing over de formulering wijst naar een specifieke regel: een bewering, een afbeelding, een ontbrekende vermelding. Pas die regel aan, dien opnieuw in, klaar. Een afwijzing op conceptniveau wijst naar de app zelf: waar die voor bestaat. Geen enkele herformulering van hetzelfde concept verandert wat dat concept is.
Wij hebben dit zelf meegemaakt bij het bouwen van een native iOS-sigarendagboek. Bij meerdere inzendingen hebben we de beschrijving elke keer anders geformuleerd, altijd accuraat, altijd als een privéregistratie voor mensen die al roken en niet als iets gericht op nieuwe consumenten. De afwijzing bleef elke keer op hetzelfde niveau, omdat het object dat beoordeeld werd niet de alinea was maar de app: iets waarvan de hele reden van bestaan het bijhouden van sigaren was. Veranderen hoe dat werd beschreven veranderde niet wat het was. Dat is de praktische signatuur van een beslissing op conceptniveau: de oplossing die echt zou werken, is voor een ontwikkelaar niet beschikbaar, omdat het geen tekstuele oplossing is.
Betekent dat dat er nooit een tabaksgerelateerde app wordt goedgekeurd?
Niet helemaal. Het patroon dat wij zagen, en dat sluit aan bij hoe de richtlijn geschreven is, is dat apps die rond het verminderen of stoppen van gebruik zijn opgebouwd een weg hebben waar apps rond het genieten of organiseren ervan die niet hebben. Een regel onder "Physical Harm" is, niet verrassend, comfortabeler met een app waarvan het gestelde doel minder schade is. Een hulpmiddel voor liefhebbers heeft de omgekeerde insteek in zijn premisse ingebakken, hoe zorgvuldig het ook geformuleerd is. Daarom blijft de algemene beschikbaarheid van sigaren-trackingapps in de store mager in plaats van afwezig.
Waarom eindigen zoveel van deze hulpmiddelen als website?
Omdat een website niet via de App Store wordt gedistribueerd, waardoor richtlijn 1.4.3 niets heeft om op toe te passen. Een pagina die je in Safari opent en aan je beginscherm toevoegt, wordt een installeerbare web-app die zich op je telefoon als een app gedraagt, met een eigen icoon, schermvullend werkt en offline werkt voor wat er in de cache staat, allemaal zonder ooit door Apple's beoordelingsproces te gaan. Dat is geen omweg die zich als legitiem voordoet; het is een ander, even gangbaar distributiekanaal dat simpelweg buiten de ene poort ligt die deze specifieke regel beheerst.
Dat is de reden dat Paradigm, het trackinghulpmiddel achter deze blog, wordt uitgeleverd als installeerbare web-app in plaats van als native download: een foto identificeert de sigaar aan de hand van een catalogus met 11.519 vermeldingen, op het toestel zelf, en de registratie (humidor, dagboek, wenslijst) leeft in de browser in plaats van achter App Review. Voor wat een trackinghulpmiddel nodig heeft, ongeacht aan welke kant van die grens het staat, zie waar je op moet letten bij een app voor een sigarendagboek of humidorbeheer; voor het eenvoudigere alternatief waar sommige mensen in plaats daarvan bij uitkomen, beschrijft spreadsheet versus app voor het bijhouden van sigaren wat elk van beide je werkelijk aan inspanning kost.
Is dit alleen een iPhone-probleem?
De specifieke regel is die van Apple, maar de onderliggende spanning is niet uniek voor iOS. Google's Play Store kent een vergelijkbare beperking op tabaksgerelateerde apps, anders geformuleerd en in de praktijk met eigen inconsistenties gehandhaafd, maar dezelfde basisdynamiek is aanwezig: een store die contentbeleid vaststelt voor alles wat er via haar wordt gedistribueerd, gaat een app die rond een gereguleerd product is opgebouwd met meer verdenking behandelen dan een browser ooit zal doen. Een web-app hoeft zich daar niet aan te verantwoorden, en dat is een structurele reden, geen marketingreden, waarom deze categorie hulpmiddelen steeds als website opduikt in plaats van als vermelding in een store. Als je de opties tegen elkaar afweegt, zet sigaren-trackingapps vergeleken uiteen wat je van elk formaat kunt verwachten.
| Native App Store-app | Installeerbare web-app | |
|---|---|---|
| Valt onder richtlijn 1.4.3 | Ja | Nee |
| Goedkeuring nodig voor release | Ja, per inzending | Nee |
| Updatesnelheid | Elke keer een beoordelingswachtrij | Direct |
| Functieomvang voor een tabaksgerelateerd hulpmiddel | Beperkt tot wat de beoordeling doorkomt | Niet beperkt door storebeleid |
| Installeert op beginscherm | Ja | Ja, via de browser |
De korte versie
- Apple's richtlijn 1.4.3 beperkt apps die tabaksgebruik aanmoedigen, ondergebracht onder "Physical Harm" naast regels over drugs en alcohol.
- De beoordeling past die toe op wat het concept van een app is, niet alleen op de formulering: een eenvoudig trackinghulpmiddel kan om dezelfde reden falen als een promotionele app.
- Een afwijzing op conceptniveau valt niet op te lossen met herformuleren, omdat het bezwaar niet op een specifieke tekstregel gericht is.
- Apps die rond het verminderen van gebruik zijn opgebouwd hebben een weg naar goedkeuring; apps rond het organiseren of ervan genieten over het algemeen niet.
- Een web-app wordt niet via de App Store gedistribueerd, dus deze specifieke regel heeft niets om op toe te passen. Daarom bestaan diverse hulpmiddelen om sigaren bij te houden als website in plaats van als vermelding in een store.